ابو سفيان ) پس از فتح مكه ظاهرا اسلام آوردند ، و در موقع نزول آيه در صف مسلمانان جاى گرفته بودند ، و مبارزه با آنها مفهومى نداشت . امروز هم اين دستور مهم قرآن به قوت خود باقى است ، براى از بين بردن ظلم و فساد ، استعمار و استثمار بايد موضعگيريها در برابر رؤسا و پيشوايان اين گروه‌ها باشد ، و پرداختن به افراد عادى بى ثمر است ( دقت كنيد ! ) . 3 - تعبير به « * ( فَإِخْوانُكُمْ فِي الدِّينِ ) * » كه در آيات بالا آمده است ، لطيفترين تعبيرى است كه مىتوان در باره مساوات افراد يك جامعه با محكمترين پيوندهاى عاطفى ، بيان كرد ، زيرا روشنترين و نزديكترين پيوند عاطفى در انسان كه از مساوات كامل برخوردار است ، پيوند دو برادر است . ولى افسوس كه شكافهاى طبقاتى و بتهاى قومى و نژادى بار ديگر اين اخوت اسلامى را كه مايه غبطه همه دشمنان بود از ميان برده و برادران ديروز چنان امروز در برابر هم صف كشيده‌اند كه باور ناكردنى است ، و گاهى آن چنان از يكديگر كشتار مىكنند كه هيچ دشمنى با دشمن خود چنين نمىكند ، و اين است يكى از اسرار عقبماندگى امروز ما ! 4 - از جمله « * ( أَ تَخْشَوْنَهُمْ ) * » ( آيا از آنها مىترسيد ؟ ) اجمالا بر مىآيد كه در ميان مسلمانان ، جمعى وجود داشت كه از اين فرمان جهاد واهمه مىكرد ، يا بخاطر قدرت و قوت دشمن ، و يا بخاطر اينكه پيمان شكنى گناه است . قرآن به آنها صريحا جواب مىگويد شما نبايد از اين انسانهاى ضعيف بترسيد ، بلكه بايد از مخالفت فرمان پروردگار ترس داشته باشيد ، به علاوه ترس از اينكه پيمانشكن باشيد نابجا است زيرا آنها در ابتداء مقدمات پيمان شكنى را فراهم ساختند و پيش قدم شدند .